Drugie zgrupowanie

No i jesteśmy!
Nie oszczędzają nas- 30 minut ogarnięcia się i idziemy biegać. Nie, żeby mi to przeszkadzało- w końcu im ciężej tym lepiej.

Winter is coming!

Czy wyobrażacie sobie piękniejszy poranek? Budzimy się rano, a za oknem biało! <3 Przez noc spadło pół metra śniegu, love love love!
Wzięliśmy miękkie deski. Miałam nadzieję, że pośmigamy trochę po puchu, ale okazało się, że ściągnęli gondolki i ogłosili, że puszczą je dopiero koło godziny jedenastej. No więc odpuściliśmy. Wróciliśmy do domu, dopakowaliśmy się i kierunek --> home sweet home!
Powrót strasznie nam się opóźnił. Wyjechaliśmy o dziesiątej, a przyjechaliśmy koło dwudziestej czwartej. Dwie godziny spędziliśmy u mechanika... ;)

Zapamiętaj- jak chłop

Huhuhu, zimno, mgliście i padał śnieg, ale jakoś w taką pogodę lubię jeździć najbardziej :)
Szybki, krótki skręt na stromej ściance oraz szybka zmiana krawędzi, to było to, nad czym dzisiaj pracowałam.
Kurde, w tym sporcie trzeba zapierdalać jak chłop, nie ma innej możliwości!
W miarę jak zjeżdżaliśmy gondolką w dół, śnieg zamieniał się w deszcz. Na dole to lało jak z cebra! Często jest też na przykład tak, że kiedy na dole jest brzydko, na lodowcu ciepło i słonecznie i na odwrót.
A jutro już wracamy, trzeba się pakować :/

Brak czasu

Dzisiaj, dla odmiany wzięliśmy slalomki. Od gigantek różnią się tym, że są krótsze (moja SL ma 154 cm a GS 174)  i robisz na nich krótsze i szybsze skręty. Musisz się zbierać, można nawet powiedzieć, że nie ma czasu na myślenie. Na gigancie jest na odwrót, to znaczy trzeba się zbierać i zapierdalać, ale odległości między tyczkami są większe i mamy czas myśleć ;)
Przyznaję się- serio dzisiaj kaleczyłam, ale po krótkiej przerwie (zawsze robimy po kilku godzinach jazdy) zaczęłam w końcu dobrze jeździć; na krawędzi, wyciągać skręty, szło mi nawet z rękami na głowie (nie żartuję)! Zauważyłam, że to wszystko czego uczyłam się przez dwa sezony uczę się teraz w 5 dni, bo niby wiem jak mam jeździć i jeździłam dobrze w zeszłym roku, ale teraz nie potrafię i uczę się tego od początku, tyle że przychodzi mi to szybciej i łatwiej.
Pogoda nam coś dzisiaj nie dopisywała, raz świeciło słońce, po jakimś czasie przychodziła taka straszna mgła i tak na zmianę.
Po obiedzie, pierwszy raz w tym tygodniu uczyłyśmy się z Kaśką i Olą. Tutaj nie ma po prostu czasu na naukę! Wstajemy przed siódmą, rozruch, śniadanko i na lodowiec. Wracamy koło 15, jemy obiad i wycieńczeni po treningu idziemy spać, potem drugi trening (bieganie, ćwiczenia na mięśnie posturalne) video-analiza i trener poducza nas z angielskiego. Taaa, tyle, że po video-analizie nie marzysz o niczym innym, jak o tym, żeby w końcu pójść spać, zzzz....

Tak

Rozruch 7:05
Śniadanie, kiedy standardowo oglądamy obecną pogodę na lodowcu i słuchamy takiej głupiej muzyczki, aczkolwiek śmiesznej, po czym o ósmej wyjeżdżamy na Stubaier Gletscher. Doga zajmuje nam nie więcej niż 35 minut, ale to wystarczająco długo, żeby się odpowiednio zmotywować. Łapcie najlepsze kawałki do motywacji!:
Kayne West- "Stronger"
The Script- "Hall of fame"
Overwerk- "Daybreak"
Ses Martino- "Bit the beat"
Lazy rich- "Better wipe that up"
It's a sunny day, sunny day, beautiful day :)
Lepiej się już jeździło, ale ta obtarta kostka cholernie mnie bolała, z każdym skrętem coraz bardziej. Wiecie co? Najtrudniejszą dla mnie rzeczą jest to, żeby się podnieść za każdym razem, kiedy upadam. To jest najtrudniejsze, ta walka z samym sobą, ale powiem Wam jedno: choćby było nie wiem jak ciężko, nie wolno się poddawać, rozumiecie? NIGDY. Pomyślcie o tym, do czego dążycie, jaki macie cel i wtedy zadajcie sobie pytanie, czy naprawdę warto odpuścić.
Wieczorem zrobiliśmy video-analizę (trener nagrywał nasze przejazdy). Mówił nam, co musimy poprawić i pokazywał, co robimy źle, no więc pewnie Was nie zaskoczę- jutro czeka mnie ciężki dzień...

Pierwszy dzień na stoku ;)

Dzisiaj, około godziny dziewiątej byłam niezaprzeczalnie jedną z najszczęśliwszych osób na świecie. Czy trafiłam do raju? O tak! Śnieg, gigantka, słońce, czy potrzeba mi czegoś więcej do szczęścia?
Pierwsze zjazdy były ciężkie. Śnieg był twardy, ale strasznie mokry. Co prawda, prało mnie co kilka skrętów, ale kurwa, co to były za skręty! Tam to się pełnym carvingiem szkło!! Tyle, że kiedy zmieniliśmy stok, nie potrafiłam skręcić backside'u (ten moment, kiedy przechodzimy na pięty) i musiałam jeździć z rękami na biodrach, żebym przestała rotować górą, a zaczęła jeździć samymi nogami.
Pod koniec stoku był straszny lód. Wiecie, to taka jakby przeszkoda, bo ten lód nie jest na płaskim odcinku i musimy się przełamywać, pokonywać strach, żeby iść na tym lodzie pełną petą, a to nie jest łatwe. Ale coś Wam powiem- jeżeli pojedziecie zachowawczo, zaczniecie po prostu "kaleczyć", wtedy jest większe prawdopodobieństwo, że zaliczycie glebę.
Zjeżdżając gondolką w dół byliśmy wyczerpani. No bo kurde, samo przebywanie na takiej wysokości nie jest łatwe, a co dopiero trenowanie. Do tego obtarło mi kostkę, a piszczele mam tak posiniaczone od butów, że nie chcielibyście tego zobaczyć. Trener mówi, że czas kupić UPZ. O tak, to jest ten czas, kiedy pasowałoby kupić twardsze buty.
Boże, spać...

Droga do Raju

No i jesteśmy w domu!
Jechaliśmy 10 godzin w składzie ja, Ola, Kaśka (była alpejka, to będą jej pierwsze szusy na snowboardzie), Michał oraz dwóch trenerów. Natomiast innym busem, z naklejoną na szybie kartką; HELP US WOMAN IS DRIVING jechali Werka, Edward i Kropek. Są to seniorzy, wariaty jakich mało, ale zapewniam Was, że kiedyś będą kosić wszystkie Puchary Świata. Team jest świetny, to będzie udane zgrupowanie!!!!

Juuuhuuu!!!!!!!!!

Szóstego października szykuje się zgrupowanie!!!!!!! Życie jest piękne juuuuuuhuuuhuhhuhuuuu!!!!!!! :D
Jedziemy na Stubaier Gletscher do Austrii. Przygotowujemy się tam do sezonu od dwóch lat i zawsze mieszkamy w tym samym domu w leżącym u stóp lodowca niewielkim miasteczku Neustift. Wszystko tam już mamy obcykane, jest narciarnia, sauna, kuchnia (gotujemy sobie sami). Są także piękne widoki, z balkonu widać lodowiec, a niedaleko domu znajduje się wodospad. Ogółem mówiąc, jest naprawdę fajnie! Neustift uważam w pewien sposób za swój drugi dom, lubię tam wracać, jest naprawdę cudownie ;)
 Nie mogę się już doczekać aż stanę na desce. Spać po nocach nie mogę, bo odliczam te cholerne cholerne dni, które muszę jeszcze wytrzymać w szkole (albo i nie w szkole ;). No ale nie myślcie sobie, że kiedy nie ma śniegu, to się opieprzamy! Chodzę do szkoły sportowej, gdzie rano trenujemy, a od 12 mamy lekcje i w okresie przygotowawczym do sezonu chodzimy na siłownię, na basen, na rower, ćwiczymy z piłkami do koszykówki na sali i uczymy się robić salta na macie. Letnie treningi są niezbędne to prawidłowego przygotowania do sezonu zimowego. Ale brakuje mi deski i to bardzo!
 O, musicie przecież wiedzieć, że ja nie trenuję snowboardcross ani freestyle (jak już to tylko dla zabawy) ale snowboard alpejski. Slalom, slalom gigant, fajna sprawa! Już nawet nie pamiętam, kiedy zakochałam się w tym sporcie. Nauka na desce alpejskiej nie była w najmniejszym stopniu przyjemna, ale początki zawsze są najtrudniejsze. A potem wcale nie jest łatwiej!
Teraz zamierzam doskonalić swoją jazdę najlepiej jak tylko się da. Na najbliższym zgrupowaniu muszę popracować nad takim "dołożeniem", (którego mi najbardziej brakuje) a oprócz tego technika, szybkość, jazda na krawędzi. Na lodowcach nigdy nie jeździmy na tyczkach, zawsze luźno, doskonaląc technikę, bo jak się techniki nie opanuje, to się nawet nie ma po co pchać na tyczki.
W każdym razie, szóstego października w niedzielę jedziemy! Będziemy tam około tygodnia. Mamy super ekipę, jesteśmy zgrani, wspieramy się nawzajem, na pewno nie będzie nudno, a też na pewno będzie duży progres. I, kto wie, może poznam kogoś fajnego? Coming soon, trzymajcie się!