Dzisiaj, około godziny dziewiątej byłam niezaprzeczalnie jedną z najszczęśliwszych osób na świecie. Czy trafiłam do raju? O tak! Śnieg, gigantka, słońce, czy potrzeba mi czegoś więcej do szczęścia?
Pierwsze zjazdy były ciężkie. Śnieg był twardy, ale strasznie mokry. Co prawda, prało mnie co kilka skrętów, ale kurwa, co to były za skręty! Tam to się pełnym carvingiem szkło!! Tyle, że kiedy zmieniliśmy stok, nie potrafiłam skręcić backside'u (ten moment, kiedy przechodzimy na pięty) i musiałam jeździć z rękami na biodrach, żebym przestała rotować górą, a zaczęła jeździć samymi nogami.
Pod koniec stoku był straszny lód. Wiecie, to taka jakby przeszkoda, bo ten lód nie jest na płaskim odcinku i musimy się przełamywać, pokonywać strach, żeby iść na tym lodzie pełną petą, a to nie jest łatwe. Ale coś Wam powiem- jeżeli pojedziecie zachowawczo, zaczniecie po prostu "kaleczyć", wtedy jest większe prawdopodobieństwo, że zaliczycie glebę.
Zjeżdżając gondolką w dół byliśmy wyczerpani. No bo kurde, samo przebywanie na takiej wysokości nie jest łatwe, a co dopiero trenowanie. Do tego obtarło mi kostkę, a piszczele mam tak posiniaczone od butów, że nie chcielibyście tego zobaczyć. Trener mówi, że czas kupić UPZ. O tak, to jest ten czas, kiedy pasowałoby kupić twardsze buty.
Boże, spać...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz